Konvooien rijden (lees: force protection leveren) is eigenlijk wel de primaire taak voor het 1e mortierpeloton geworden. Maar waarom deze taak?
Het is een feit dat er in Irak regelmatig konvooien worden aangevalen. Daarom is het nodig om hieraan Force Protection toe te voegen. Kovooien zijn er in grote en kleine formaties varierend van twee tot twintig vrachtwagens. Met of zonder chauffeurs ingehuurd bij een transportbedrijf uit een ander land. De konvooien met deze chauffeurs brengen de meeste uitdagingen met zich mee, omdat je hen in gebarentaal moet vertellen wat er van hen verwacht wordt tijdens de route en in geval van calamiteiten. Het leuke van deze taak is dat je wat van Irak en Koeweit ziet en dat je in contact komt met andere legereenheden.
Een voorval was bijvoorbeeld dat er een lokale truck pech had en dat deze door de Amerikanen zou worden weggesleept. We hadden van de Amerikaan het volgende gehoord: "First I’ll piss him off and then I’ll tak him home." Wat bleek: de takelwagen was alleen toegerust om legertrucks af te slepen. Logisch gevolg was dat de takel de complete bumper, sierstrips, enz... van deze locale truck dus helemaal aan gort trok. En inderdaad: hij was pissed off. Klopte het verhaaltje weer.
Tijdens onze ritten gebeurden regelmatig ongelukken in het locale verkeer. Met name door andere buitenlandse weggebruikers. Dat leverde op zo’n moment vaak het nodige oponthoud op. De meest voorkomende problemen die we zelf ondervonden waren klapbanden van onze voertuigen.
Het contact met buitenlandse eenheden was tevens een geschikte gelegenheid voor ons om ons Engels een beetje bij te schaven danwel op peil te houden.
Mortierwerk zou onze hoofdtaak in Irak worden, maar het beveiligen van konvooien kreeg voorrang. Dat nam niet weg dat er voldoende tijd over bleek om een goed plan te bedenken voor de basebeveiliging en ook nog eens ongeveer een keer per maand te kunnen schieten met dit klassieke, mechanische wapen dat nooit kapot gaat.
Voor de basebeveiliging zijn we een keer in actie moeten komen. Bij een alarm rond 0300 uur werden er voor het eerst in het bestaan van de Mortiercompagnie operationeel granaten verschoten. Het had heel even wat voeten in de aarde omdat iedereen natuurlijk lag te slapen. De mensen op de base die de bunkers in moesten schrokken zich kapot van de knallen die van onze mortieren afkwamen.
De maandelijkse schietdagen waren een verademing voor de meesten van ons die de weg naar Tallil inmiddels wel konden uittekenen. Eindelijk een keer geen gezeik over veiligheid en andere regels. Gewoon lekker knallen. Ook het wex / stex werd regelmatig beoefend om bij iedereen de snelheid erin te houden. Het mortierwerk kort samengevat: maximale ruimte, geen bureauveiligheid, geen restricties van bovenaf, mooi werk met dit mooie klassieke wapen.
Ook ons peloton kreeg regelmatig de opdracht om, met een groep, de perimeterpatrouille uit te voeren. Deze bestond uit een bereden gebiedspatrouille in de nabijheid van de base ‘Camp Smitty’. De perimeter wers ‘s nachts gereden. Het doel van deze patrouille was om in een straal rond ‘Camp Smitty’ inzicht te verkrijgen. In het gebied gebeurde een deel van de perimeterpatrouille met verlichting aan, om onze aanwezigheid kenbaar te maken. Hierbij werd regelmatig gestopt om samen met de tolk een praatje te maken met de politie, burgerwacht en de bevolking. Een ander deel van de patrouille gebeurde tactisch. Hierbij werd langzaam gereden door het gebied en werd gebruik gemaakt van onze nachzichtkijkers om zo verschillende locaties te observeren. Een deel van de patrouille ging langs akkers, woestijn, door dunbevolkt gebied en door kleine wijken. Deze patrouille was niet altijd even leuk, omdat je ‘s nachts, vaak na een drukke dag nog zo’n zes uur bezig was. Daarbij kwam dat, als je de patrouille maar vaak genoeg had, het vanzelf saai werd. Maar belangrijk was wel, om dat dit een zeer preventief middel was tegen personen die eventueel mortiergranaten op ‘Camp Smitty’ of het Japanse kamp wilden schieten. Veel informatie over mogelijke aanvallen hierop kwam vanuit de bevolking.
In de voorbereiding voor SFIR 4 zat voor ons een twee weekse opleiding CRC (Crowd and Riot Control) bij de Kmar in Nieuw Milligen. Twee weken rellen en incasseren voor gevorderden, in Nederland was het al flink zweten met alle uitrusting om. Dat beloofde dus niet veel goeds in Irak. Na enige tijd hier was het voor de meeste wel duidelijk dat CRC overdag geen uren zou moeten gaan duren. Dat bleek gelukkig ook niet nodig. De uitrusting is tot begin oktober in de container blijven liggen, op de wapenstok na dan. Deze hadden we altijd op de man als we van het kamp afgingen. Op 1 oktober was het dan zover. De uitrusting ging uit de container en we kleedden ons om in de CRC-outfit. We verzamelden vervolgens bij het munitiecomplex waar we een herhalingsoefenig draaiden. De oefening werd geassisteerd door de instructeur van de CRC- opleiding en onze brandweer en werd gelukking ‘s avonds gehouden. Toch vloeide het zweet rijkelijk. De twee secties begonnen individueel met herhalingsformaties lopen. Ook werden er foto’s gemaakt voor lesmateriaal in Nederland. Na een pelotonsfoto werd BREAK (vuurwapen in de menigte) nog een keer geoefend, waarna het tijd was om fikkie te steken. De bratra’s (Brand en Traangas opgeleide specialisten) hebben het blussen van een brand weer beoefend en de rest het doven van een aantal lichaamsdelen bij henzelf met behulp van de handen of de grond Nadat iedereen dat ook weer eens had gedaan was de oefening afgelopen.
Het is een feit dat er in Irak regelmatig konvooien worden aangevalen. Daarom is het nodig om hieraan Force Protection toe te voegen. Kovooien zijn er in grote en kleine formaties varierend van twee tot twintig vrachtwagens. Met of zonder chauffeurs ingehuurd bij een transportbedrijf uit een ander land. De konvooien met deze chauffeurs brengen de meeste uitdagingen met zich mee, omdat je hen in gebarentaal moet vertellen wat er van hen verwacht wordt tijdens de route en in geval van calamiteiten. Het leuke van deze taak is dat je wat van Irak en Koeweit ziet en dat je in contact komt met andere legereenheden.
Een voorval was bijvoorbeeld dat er een lokale truck pech had en dat deze door de Amerikanen zou worden weggesleept. We hadden van de Amerikaan het volgende gehoord: "First I’ll piss him off and then I’ll tak him home." Wat bleek: de takelwagen was alleen toegerust om legertrucks af te slepen. Logisch gevolg was dat de takel de complete bumper, sierstrips, enz... van deze locale truck dus helemaal aan gort trok. En inderdaad: hij was pissed off. Klopte het verhaaltje weer.
Tijdens onze ritten gebeurden regelmatig ongelukken in het locale verkeer. Met name door andere buitenlandse weggebruikers. Dat leverde op zo’n moment vaak het nodige oponthoud op. De meest voorkomende problemen die we zelf ondervonden waren klapbanden van onze voertuigen.
Het contact met buitenlandse eenheden was tevens een geschikte gelegenheid voor ons om ons Engels een beetje bij te schaven danwel op peil te houden.
Mortierwerk zou onze hoofdtaak in Irak worden, maar het beveiligen van konvooien kreeg voorrang. Dat nam niet weg dat er voldoende tijd over bleek om een goed plan te bedenken voor de basebeveiliging en ook nog eens ongeveer een keer per maand te kunnen schieten met dit klassieke, mechanische wapen dat nooit kapot gaat.
Voor de basebeveiliging zijn we een keer in actie moeten komen. Bij een alarm rond 0300 uur werden er voor het eerst in het bestaan van de Mortiercompagnie operationeel granaten verschoten. Het had heel even wat voeten in de aarde omdat iedereen natuurlijk lag te slapen. De mensen op de base die de bunkers in moesten schrokken zich kapot van de knallen die van onze mortieren afkwamen.
De maandelijkse schietdagen waren een verademing voor de meesten van ons die de weg naar Tallil inmiddels wel konden uittekenen. Eindelijk een keer geen gezeik over veiligheid en andere regels. Gewoon lekker knallen. Ook het wex / stex werd regelmatig beoefend om bij iedereen de snelheid erin te houden. Het mortierwerk kort samengevat: maximale ruimte, geen bureauveiligheid, geen restricties van bovenaf, mooi werk met dit mooie klassieke wapen.
Ook ons peloton kreeg regelmatig de opdracht om, met een groep, de perimeterpatrouille uit te voeren. Deze bestond uit een bereden gebiedspatrouille in de nabijheid van de base ‘Camp Smitty’. De perimeter wers ‘s nachts gereden. Het doel van deze patrouille was om in een straal rond ‘Camp Smitty’ inzicht te verkrijgen. In het gebied gebeurde een deel van de perimeterpatrouille met verlichting aan, om onze aanwezigheid kenbaar te maken. Hierbij werd regelmatig gestopt om samen met de tolk een praatje te maken met de politie, burgerwacht en de bevolking. Een ander deel van de patrouille gebeurde tactisch. Hierbij werd langzaam gereden door het gebied en werd gebruik gemaakt van onze nachzichtkijkers om zo verschillende locaties te observeren. Een deel van de patrouille ging langs akkers, woestijn, door dunbevolkt gebied en door kleine wijken. Deze patrouille was niet altijd even leuk, omdat je ‘s nachts, vaak na een drukke dag nog zo’n zes uur bezig was. Daarbij kwam dat, als je de patrouille maar vaak genoeg had, het vanzelf saai werd. Maar belangrijk was wel, om dat dit een zeer preventief middel was tegen personen die eventueel mortiergranaten op ‘Camp Smitty’ of het Japanse kamp wilden schieten. Veel informatie over mogelijke aanvallen hierop kwam vanuit de bevolking.
In de voorbereiding voor SFIR 4 zat voor ons een twee weekse opleiding CRC (Crowd and Riot Control) bij de Kmar in Nieuw Milligen. Twee weken rellen en incasseren voor gevorderden, in Nederland was het al flink zweten met alle uitrusting om. Dat beloofde dus niet veel goeds in Irak. Na enige tijd hier was het voor de meeste wel duidelijk dat CRC overdag geen uren zou moeten gaan duren. Dat bleek gelukkig ook niet nodig. De uitrusting is tot begin oktober in de container blijven liggen, op de wapenstok na dan. Deze hadden we altijd op de man als we van het kamp afgingen. Op 1 oktober was het dan zover. De uitrusting ging uit de container en we kleedden ons om in de CRC-outfit. We verzamelden vervolgens bij het munitiecomplex waar we een herhalingsoefenig draaiden. De oefening werd geassisteerd door de instructeur van de CRC- opleiding en onze brandweer en werd gelukking ‘s avonds gehouden. Toch vloeide het zweet rijkelijk. De twee secties begonnen individueel met herhalingsformaties lopen. Ook werden er foto’s gemaakt voor lesmateriaal in Nederland. Na een pelotonsfoto werd BREAK (vuurwapen in de menigte) nog een keer geoefend, waarna het tijd was om fikkie te steken. De bratra’s (Brand en Traangas opgeleide specialisten) hebben het blussen van een brand weer beoefend en de rest het doven van een aantal lichaamsdelen bij henzelf met behulp van de handen of de grond Nadat iedereen dat ook weer eens had gedaan was de oefening afgelopen.
