Het is algemeend bekend dat het regiment stoottroepen is voortgekomen uit het verzet.De "Margriet- compagnie"is daarvan het meest sprekende voorbeeld.In opdracht van de top van de landelijke knokploegen (LKP) wordt begin 1944 na veel voor bereidend werk een verzetsgroep geformeerd met als standplaats 's- Hertogenbosch/Rosmalen en met als werkterrein het oostelijk deel van Brabant.Deze verzetsgroep krijgt de naam "MARGRIET",genoemd naar prinses Margriet,die in het jaar daarvoor was geboren.Leider van deze knokploeg wordt de reeds in het verzet werkzame cadet- vaandrig van het KNIL,studerend aan de KMA,Willy Andriessen,schuilnaam "Emiel".
De groep wordt professioneel opgezet; onderdak is geregeld, evenals bonkaarten voor voedsel, kleding en rookwaren, zakgeld en ook een betrouwbaar vervoermiddel (een fiets) wordt gezorgd. Ieder heeft een pistool of revolver. De leden staan permanent op 'stand- by', zodat zij altijd bereikbaar zijn voor actiebesprekingen, het uitvoeren van acties, wapenoefeningen, etc. In de weekeinden wordt nogal eens vrijaf gegeven. Er wordt meestal geopereerd in groepjes van 2 man, soms ook met de gehele groep, zoals bij een overval op en distributiekantoor. Zo is wellicht vooruitlopende op de goede betrekkingen met de BOSS en de stad Cuijk, in juni 1944 een geslaagde overval uitgevoerd op het distributiekantoor van die stad. Op 14 augustus vallen twee leden van de "Margriet", Emiel en Chris, in handen van de Duitsers. Twee anderen weten op het nippertje te ontkomen.19 augustus worden Emiel en Chris in Vught gefusilleerd.
Eind augustus wordt er hergegroepeerd. Stefke Feyen (overleden 14 augustus 1973) wordt de nieuwe leider en er worden nieuwe mensen aangetrokken om de knokploeg te versterken. Het aantrekken van nieuwe KP'ers is veel gemakkelijker geworden door de vele onderduikers die in de buurt zitten. Nu het front dichterbij komt, valt er veel sabotage werk te doen. Na 'Market- Garden' krijgt de groep ook opdracht diverse vitale objecten te bewaken, o.a. het elektriciteitsstation in Orthen. Bij een van die acties komt Piet van der Lee om het leven
Op 24 oktober wordt het deel van Rosmalen en Den Bosch waar de meeste leden van de "Margriet" zich bevinden, bevrijd. De verzetsgroep kan nu openlijk gaan optreden en telt dan, volgens de gegevens van Stefke Feyen, zo'n 70 man. Er wordt nu 'meegewerkt' aan de bevrijding van het overige deel van Den Bosch, waar de geallieerden een week voor nodig hebben.
Na enige tijd op 'burgergebied' het nodige te hebben moeten doen, wat bij een bevrijding schijnt te horen, komt het grootste deel van de groep rond midden november het Regiment Brabant van de Stoottroepen versterken.
Het wordt de "Margriet-compagnie" oftewel de 8ste compagnie Regiment Brabant. De compagnie wordt gelegerd in de Frederik Hendrikkazerne te Vught en af en toe komt er een mannetje bij om de compagnie op sterkte te brengen. De grootste aanvulling kwam vanuit de omgeving van Breda, een groep RVV'ers die compleet met leider het 3de peloton gaat vormen. Begin december heeft iedereen een uniform of wat kledingstukken die daarop beginnen te lijken. Ook weet men uit welk eind van een stengun de kogels zijn te verwachten: "dat eind moet je dus altijd van je af houden".
De compagnie beschikt zelfs over een paar Lee Enfield geweren.
Midden december, het wapenarsenaal van de compagnie heeft zich inmiddels uitgebreid, wordt de compagnie gevechtsklaar bevonden. Geen enkele reden dus om de mannen nog langer in Vught te laten. Er verschijnen trucks, alles en iedereen wordt opgeladen en de compagnie vertrekt richting Zeeland. Om tot nu toe duistere redenen wordt in Kruisland halt gehouden en moet daar kwartier worden gemaakt. Voordat echter alles een plaatsje heeft gevonden komt er bericht dat er weer moet worden ingeladen. Het nieuwe doel is gauw bekend, de "Margriet" gaat nar het Land van Maas en Waal om daar de 1ste Compagnie af te lossen.Kort voor Kerst 1944 komt de compagnie in Wamel, Beneden- Leeuwen en Boven-Leeuwen aan. Daar moeten 2-mans schuttersputten (brengun-opstellingen) worden bemand. Het 1ste peloton ligt in Wamel, met Canadezen van de "Manitoba Dragoons", het 2de peloton in Beneden- Leeuwen en het 3de peloton in Boven-Leeuwen. De twee laatste pelotons liggen om en om (een Engelse post, een Hollandse post, daarnaast weer een Engelse enz.) met Engelsen van het 49ste Verkenningsregiment, dat behoort tot de "Polar Bear Division".Als op een nacht een Duitse patrouille onder dekkingsvuur de Waal overkomt, leidt dat in Wamel tot een straatgevecht, waarbij van het 1ste peloton twee man door de Duitsers krijgsgevangen worden gemaakt
Eind februari wordt de compagnie voor rust teruggetrokken naar Oss. In het Land van Maas en Waal krijgt de "Margriet" dankbetuigingen van de bevolking in de vorm van een gedicht en van het Engelse Verkenningsregiment een herinneringsbord. De rust in Oss is echter van korte duur want na een dag of drie vertrekt de compagnie als eerste van het Regiment Brabant naar Duitsland. Naar "Berlijn" wordt er op de trucks geschreven. Maar die komen niet verder dan Nijmegen. Daar moet worden overgeladen in DUKW's, omdat het gebied verderop nog is geïnundeerd. De compagnie stopt in het Reichswald en graaft zich in, in de buurt van Kleef.
Koningin Wilhelmina: In die periode, op 20 maart 1945, wordt Stefke Feyen in Den Bosch ontboden, waar hij tijdens het bezoek van H.M. Koningin Wilhelmina haar vijf grote zilveren Margriet-spelden mag overhandigen. Een daarvan mag Stefke persoonlijk bij H.M. opspelden.
Montgomery treft in dit gebied voorbereidingen om de Rijn over te steken: "Operatie Plunder". Dagelijks wordt er patrouille gelopen. Op een nacht komt de compagnie onder zwaar artillerievuur te liggen, maar omdat bij aankomst opdracht was gegeven zich diep in te graven, bleef de beschieting gelukkig zonder gevolgen.Begin april trekt de "Margriet" de Rijn over en via Emmerik komt men bij 's Heerenberg weer Nederland binnen. De compagnie krijgt de opdracht een D.I.D. (een open legeropslagplaats langs de weg) te bewaken in de buurt van Didam en Zeddam. Niets is zo vervelend als op een grote partij kisten te moeten passen. Dat vindt ook de pelotonscommandant van het 2de peloton. Die pakt een motor en gaat als een éénmanspatrouille de omgeving verkennen. Alles gaat goed tot hij Doesburg nadert, dat nog steeds in Duitse handen blijkt te zijn. De pelotonscommandant wordt onder vuur genomen en moet met achterlating van zijn motor de weg naar Zeddam zien terug te vinden.
Bij terugkomst consternatie alom: motor kwijt door 'moffen', die ook nog een Hollands stadje bezet houden! Voor de "Margriet" reden genoeg om Doesburg te gaan bevrijden. Twee pelotons trekken ten aanval en worden daarbij ondersteund door een paar gevechtswagens van een Canadese eenheid, die reeds ten noorden van Doesburg is terecht gekomen. Een nieuw geformeerd peloton, bestaande uit koks, foerier en hospikken, zal de bewaking van het D.I.D. zolang voortzetten.
Over zo'n operatie mag natuurlijk geen gras groeien en dus trekt de gevechtseenheid al de volgende dag op Doesburg af. Alles gaat goed tot op ca. 2 km van het gestelde doel. Daar verschijnt plotseling een Engelse kolonel, die opdracht geeft halt te houden. Dat kwam op dat moment wel goed uit en dus stopte iedereen. Maar als zijn volgende order "rechtsomkeert - mars" luidt, begrijpt niemand dat; Doesburg ligt immers vlak voor ons. Dus blijft het voor de "Margriet" bij: "halt". Er worden in deze positie argumenten aangevoerd om toch maar door te gaan op de oorspronkelijke marsroute, totaal onwetend van het feit dat een Engelse kolonel niets accepteert van een eerste luitenant (de hoogste die de "Margriet" op dat moment te bieden had) en dan is deze luitenant ook nog een Hollander.De Hollandse kant blijft argumenten aanvoeren, wat bij de kolonel de bloeddruk dusdanig doet oplopen dat de kleur van 's mans gelaat dezelfde wordt als zijn uitmonstering. Hij kan echter nog wel duidelijk maken dat de commandant 'court-martial' (krijgsraad) boven het hoofd hangt. Gelukkig voor de kolonel kent een van de Margrieters de Hollandse betekenis van dit woord. Stefke wordt op de hoogte gebracht van wat hem eventueel te wachten staat, wat resulteert in het opvolgen van de orders van de kolonel. Canadese gevechtswagens terug naar hun eenheid, de "Margriet" terug naar hun D.I.D., zwaar de pee er in, Doesburg nog steeds bezet en de compagnie een motor minder! Of deze actie daar aanleiding voor is geweest weet men niet, maar heel snel na terugkeer bij de kisten en kratten, vertrekt de compagnie naar Rijssen. Ook dit blijkt maar een zeer tijdelijk verblijf te worden. Wij, een Light Infantery Company, kunnen de zeer snel oprukkende Canadezen niet bijhouden. We worden heel spoedig weer in trucks geladen en rijden via Coevorden bij Meppen Duitsland weer in, richting Oldenburg. In een uitgestrekt gebied tussen de dorpen Burger, Neu-Burger en Esterwegen zet de compagnie zijn tenten op.De oorlog loopt nu echter op zijn eind en 3 mei pakt de "Margriet" alle spullen weer op en vertrekt van de Noordduitse Laagvlakte naar Den Bosch.
Op 5 mei wordt hier de bevrijding van ons land uitbundig gevierd. De "Margriet" compagnie is weer terug in de stad van waaruit zij in december '44 vertrok. Terug op de thuisbasis, zonder verliezen! De twee mannen, in Wamel krijgsgevangen gemaakt door de Duitsers, keren later ook weer in goede gezondheid terug.
Na 5 mei is het werk nog niet helemaal afgelopen. De compagnie komt aan de Maas te liggen met de opdracht de toegang tot het reeds langer bevrijde zuiden te versperren voor de pas bevrijde mensen uit het noorden. Gelegerd bij Empel en Blauwe Sluis wordt de compagnie weer een 'verloren compagnie' zodat zij zonder eten komt te zitten. Een verdwaald hert en een 'reguliere' koe in de uiterwaarden brengen gedeeltelijk uitkomst. Later wordt de "Margriet" verplaatst naar Roosendaal en ingekwartierd in het Missiehuis. Dit onderkomen heeft echter een averechtse uitwerking op de manschappen: zij geven een heel aparte, eigen betekenis aan het woord missie.
In die tijd wordt er van alle kanten getrokken aan de mensen om maar "voor Indië te tekenen". De "Margriet" doet dan, na onderling overleg, het voorstel: wij tekenen en bloc onder de voorwaarde dat wij bij elkaar blijven. Garanties worden hiervoor helaas niet gegeven en dus wordt het: 'Ieder voor zich en ….
Het gros zwaait af - het is augustus 1945.
De naam "MARGRIET"-compagnie is steeds binnen het Regiment Stoottroepen blijven bestaan. De langste tijd werd deze naam gevoerd door de Pantser- ondersteuningscompagnie van 41 Pantserinfanterie- bataljon in Ermelo tot dit bataljon in 1994 werd opgeheven.
De naam is overgedragen aan:
11 Mortiercompagnie "Margriet" Luchtmobiele Brigade.
Edam, juli 1996. "Willy" (Charles Kroesen).
De groep wordt professioneel opgezet; onderdak is geregeld, evenals bonkaarten voor voedsel, kleding en rookwaren, zakgeld en ook een betrouwbaar vervoermiddel (een fiets) wordt gezorgd. Ieder heeft een pistool of revolver. De leden staan permanent op 'stand- by', zodat zij altijd bereikbaar zijn voor actiebesprekingen, het uitvoeren van acties, wapenoefeningen, etc. In de weekeinden wordt nogal eens vrijaf gegeven. Er wordt meestal geopereerd in groepjes van 2 man, soms ook met de gehele groep, zoals bij een overval op en distributiekantoor. Zo is wellicht vooruitlopende op de goede betrekkingen met de BOSS en de stad Cuijk, in juni 1944 een geslaagde overval uitgevoerd op het distributiekantoor van die stad. Op 14 augustus vallen twee leden van de "Margriet", Emiel en Chris, in handen van de Duitsers. Twee anderen weten op het nippertje te ontkomen.19 augustus worden Emiel en Chris in Vught gefusilleerd.
Eind augustus wordt er hergegroepeerd. Stefke Feyen (overleden 14 augustus 1973) wordt de nieuwe leider en er worden nieuwe mensen aangetrokken om de knokploeg te versterken. Het aantrekken van nieuwe KP'ers is veel gemakkelijker geworden door de vele onderduikers die in de buurt zitten. Nu het front dichterbij komt, valt er veel sabotage werk te doen. Na 'Market- Garden' krijgt de groep ook opdracht diverse vitale objecten te bewaken, o.a. het elektriciteitsstation in Orthen. Bij een van die acties komt Piet van der Lee om het leven
Op 24 oktober wordt het deel van Rosmalen en Den Bosch waar de meeste leden van de "Margriet" zich bevinden, bevrijd. De verzetsgroep kan nu openlijk gaan optreden en telt dan, volgens de gegevens van Stefke Feyen, zo'n 70 man. Er wordt nu 'meegewerkt' aan de bevrijding van het overige deel van Den Bosch, waar de geallieerden een week voor nodig hebben.
Na enige tijd op 'burgergebied' het nodige te hebben moeten doen, wat bij een bevrijding schijnt te horen, komt het grootste deel van de groep rond midden november het Regiment Brabant van de Stoottroepen versterken.
Het wordt de "Margriet-compagnie" oftewel de 8ste compagnie Regiment Brabant. De compagnie wordt gelegerd in de Frederik Hendrikkazerne te Vught en af en toe komt er een mannetje bij om de compagnie op sterkte te brengen. De grootste aanvulling kwam vanuit de omgeving van Breda, een groep RVV'ers die compleet met leider het 3de peloton gaat vormen. Begin december heeft iedereen een uniform of wat kledingstukken die daarop beginnen te lijken. Ook weet men uit welk eind van een stengun de kogels zijn te verwachten: "dat eind moet je dus altijd van je af houden".
De compagnie beschikt zelfs over een paar Lee Enfield geweren.
Midden december, het wapenarsenaal van de compagnie heeft zich inmiddels uitgebreid, wordt de compagnie gevechtsklaar bevonden. Geen enkele reden dus om de mannen nog langer in Vught te laten. Er verschijnen trucks, alles en iedereen wordt opgeladen en de compagnie vertrekt richting Zeeland. Om tot nu toe duistere redenen wordt in Kruisland halt gehouden en moet daar kwartier worden gemaakt. Voordat echter alles een plaatsje heeft gevonden komt er bericht dat er weer moet worden ingeladen. Het nieuwe doel is gauw bekend, de "Margriet" gaat nar het Land van Maas en Waal om daar de 1ste Compagnie af te lossen.Kort voor Kerst 1944 komt de compagnie in Wamel, Beneden- Leeuwen en Boven-Leeuwen aan. Daar moeten 2-mans schuttersputten (brengun-opstellingen) worden bemand. Het 1ste peloton ligt in Wamel, met Canadezen van de "Manitoba Dragoons", het 2de peloton in Beneden- Leeuwen en het 3de peloton in Boven-Leeuwen. De twee laatste pelotons liggen om en om (een Engelse post, een Hollandse post, daarnaast weer een Engelse enz.) met Engelsen van het 49ste Verkenningsregiment, dat behoort tot de "Polar Bear Division".Als op een nacht een Duitse patrouille onder dekkingsvuur de Waal overkomt, leidt dat in Wamel tot een straatgevecht, waarbij van het 1ste peloton twee man door de Duitsers krijgsgevangen worden gemaakt
Eind februari wordt de compagnie voor rust teruggetrokken naar Oss. In het Land van Maas en Waal krijgt de "Margriet" dankbetuigingen van de bevolking in de vorm van een gedicht en van het Engelse Verkenningsregiment een herinneringsbord. De rust in Oss is echter van korte duur want na een dag of drie vertrekt de compagnie als eerste van het Regiment Brabant naar Duitsland. Naar "Berlijn" wordt er op de trucks geschreven. Maar die komen niet verder dan Nijmegen. Daar moet worden overgeladen in DUKW's, omdat het gebied verderop nog is geïnundeerd. De compagnie stopt in het Reichswald en graaft zich in, in de buurt van Kleef.
Koningin Wilhelmina: In die periode, op 20 maart 1945, wordt Stefke Feyen in Den Bosch ontboden, waar hij tijdens het bezoek van H.M. Koningin Wilhelmina haar vijf grote zilveren Margriet-spelden mag overhandigen. Een daarvan mag Stefke persoonlijk bij H.M. opspelden.
Montgomery treft in dit gebied voorbereidingen om de Rijn over te steken: "Operatie Plunder". Dagelijks wordt er patrouille gelopen. Op een nacht komt de compagnie onder zwaar artillerievuur te liggen, maar omdat bij aankomst opdracht was gegeven zich diep in te graven, bleef de beschieting gelukkig zonder gevolgen.Begin april trekt de "Margriet" de Rijn over en via Emmerik komt men bij 's Heerenberg weer Nederland binnen. De compagnie krijgt de opdracht een D.I.D. (een open legeropslagplaats langs de weg) te bewaken in de buurt van Didam en Zeddam. Niets is zo vervelend als op een grote partij kisten te moeten passen. Dat vindt ook de pelotonscommandant van het 2de peloton. Die pakt een motor en gaat als een éénmanspatrouille de omgeving verkennen. Alles gaat goed tot hij Doesburg nadert, dat nog steeds in Duitse handen blijkt te zijn. De pelotonscommandant wordt onder vuur genomen en moet met achterlating van zijn motor de weg naar Zeddam zien terug te vinden.
Bij terugkomst consternatie alom: motor kwijt door 'moffen', die ook nog een Hollands stadje bezet houden! Voor de "Margriet" reden genoeg om Doesburg te gaan bevrijden. Twee pelotons trekken ten aanval en worden daarbij ondersteund door een paar gevechtswagens van een Canadese eenheid, die reeds ten noorden van Doesburg is terecht gekomen. Een nieuw geformeerd peloton, bestaande uit koks, foerier en hospikken, zal de bewaking van het D.I.D. zolang voortzetten.
Over zo'n operatie mag natuurlijk geen gras groeien en dus trekt de gevechtseenheid al de volgende dag op Doesburg af. Alles gaat goed tot op ca. 2 km van het gestelde doel. Daar verschijnt plotseling een Engelse kolonel, die opdracht geeft halt te houden. Dat kwam op dat moment wel goed uit en dus stopte iedereen. Maar als zijn volgende order "rechtsomkeert - mars" luidt, begrijpt niemand dat; Doesburg ligt immers vlak voor ons. Dus blijft het voor de "Margriet" bij: "halt". Er worden in deze positie argumenten aangevoerd om toch maar door te gaan op de oorspronkelijke marsroute, totaal onwetend van het feit dat een Engelse kolonel niets accepteert van een eerste luitenant (de hoogste die de "Margriet" op dat moment te bieden had) en dan is deze luitenant ook nog een Hollander.De Hollandse kant blijft argumenten aanvoeren, wat bij de kolonel de bloeddruk dusdanig doet oplopen dat de kleur van 's mans gelaat dezelfde wordt als zijn uitmonstering. Hij kan echter nog wel duidelijk maken dat de commandant 'court-martial' (krijgsraad) boven het hoofd hangt. Gelukkig voor de kolonel kent een van de Margrieters de Hollandse betekenis van dit woord. Stefke wordt op de hoogte gebracht van wat hem eventueel te wachten staat, wat resulteert in het opvolgen van de orders van de kolonel. Canadese gevechtswagens terug naar hun eenheid, de "Margriet" terug naar hun D.I.D., zwaar de pee er in, Doesburg nog steeds bezet en de compagnie een motor minder! Of deze actie daar aanleiding voor is geweest weet men niet, maar heel snel na terugkeer bij de kisten en kratten, vertrekt de compagnie naar Rijssen. Ook dit blijkt maar een zeer tijdelijk verblijf te worden. Wij, een Light Infantery Company, kunnen de zeer snel oprukkende Canadezen niet bijhouden. We worden heel spoedig weer in trucks geladen en rijden via Coevorden bij Meppen Duitsland weer in, richting Oldenburg. In een uitgestrekt gebied tussen de dorpen Burger, Neu-Burger en Esterwegen zet de compagnie zijn tenten op.De oorlog loopt nu echter op zijn eind en 3 mei pakt de "Margriet" alle spullen weer op en vertrekt van de Noordduitse Laagvlakte naar Den Bosch.
Op 5 mei wordt hier de bevrijding van ons land uitbundig gevierd. De "Margriet" compagnie is weer terug in de stad van waaruit zij in december '44 vertrok. Terug op de thuisbasis, zonder verliezen! De twee mannen, in Wamel krijgsgevangen gemaakt door de Duitsers, keren later ook weer in goede gezondheid terug.
Na 5 mei is het werk nog niet helemaal afgelopen. De compagnie komt aan de Maas te liggen met de opdracht de toegang tot het reeds langer bevrijde zuiden te versperren voor de pas bevrijde mensen uit het noorden. Gelegerd bij Empel en Blauwe Sluis wordt de compagnie weer een 'verloren compagnie' zodat zij zonder eten komt te zitten. Een verdwaald hert en een 'reguliere' koe in de uiterwaarden brengen gedeeltelijk uitkomst. Later wordt de "Margriet" verplaatst naar Roosendaal en ingekwartierd in het Missiehuis. Dit onderkomen heeft echter een averechtse uitwerking op de manschappen: zij geven een heel aparte, eigen betekenis aan het woord missie.
In die tijd wordt er van alle kanten getrokken aan de mensen om maar "voor Indië te tekenen". De "Margriet" doet dan, na onderling overleg, het voorstel: wij tekenen en bloc onder de voorwaarde dat wij bij elkaar blijven. Garanties worden hiervoor helaas niet gegeven en dus wordt het: 'Ieder voor zich en ….
Het gros zwaait af - het is augustus 1945.
De naam "MARGRIET"-compagnie is steeds binnen het Regiment Stoottroepen blijven bestaan. De langste tijd werd deze naam gevoerd door de Pantser- ondersteuningscompagnie van 41 Pantserinfanterie- bataljon in Ermelo tot dit bataljon in 1994 werd opgeheven.
De naam is overgedragen aan:
11 Mortiercompagnie "Margriet" Luchtmobiele Brigade.
Edam, juli 1996. "Willy" (Charles Kroesen).